Je innerlijke team

Mijn innerlijk wat? Team! Nou, een team kun je het niet noemen. Ik heb het gevoel uit elkaar gescheurd te worden. Mijn hoofd wil alleen maar rusten, en mijn benen willen rennen. Samenwerken doen ze niet. Of misschien toch wel?

Als ik echt even achterover leun, mijn ogen sluit en de tijd neem om te luisteren, dan komt er een verhaal. Mijn hoofd geeft aan dat ik de afspraak voor maandag nog moet voorbereiden, niet mag vergeten dat mijn tante vandaag jarig is en dat ik nog het intakeformulier van de volgende cliënt moet doornemen. Dat ik eraan denk deze week wél de schoonmaak te doen en niet vergeet die in te plannen.

Mijn hoofd is ook bezig met wat ik morgen namiddag het beste kan doen, nu een afspraak is uitgevallen. En waar in godsnaam het geld vandaan kan komen om mijn lifestyle te financieren. Of ik het allemaal wel goed doe zoals ik bezig ben?! Er wordt zelfs nog ergens geroepen dat ik alweer vergeten ben de brief in de brievenbus te doen, die ik al twee dagen met me meesleur.

"Nou, en dát gebeurt er dus in mijn hoofd. Geen wonder dat mijn hoofd rust wil"

Voor velen van ons is dit heel herkenbaar. Als ik even de tijd neem, zoals nu bijvoorbeeld en ga schrijven, dan wordt het overzichtelijker. Mijn agenda is al best gestructureerd. Voor mijn doen dan hè, want naast de structuurjunkie leeft er een vrijheidsliefhebber in mij, die alleen blij is als er spontaan nog geschoven kan worden. Op mijn telefoon houd ik een "tadaaaa"-lijstje bij, want van to-do krijg ik uitslag. En voor alle losvliegende zaken vertrouw ik op mijn brein en dat ik er dan wel aan denk.

Het Team in Actie

En dan heb je al kennisgemaakt met een aantal van mijn innerlijke teamspelers. Pippi Langkous, bijvoorbeeld, met haar tadaaa-lijstjes, die zegt: als het maar creatief opgelost is, vind ik het fantastisch om te doen. Kan ik na elk geklaard klusje weer roepen: TADAAAA!

Dichtbij Pippi en misschien toch wel dezelfde als de tadaaa-lijstjes, leeft de vrijheidsliefhebber. Een teamspeler in mij die spontaan wil kunnen zijn als er een idee binnenvliegt, die ruimte wil hebben voor expressie van creativiteit, die zelfregie wil houden en niet geleefd wil worden. Die het leven met elke ademteug in wil nemen. Dat is mijn vrijheidsliefhebber, die ervoor zorgt dat ik voldoende ruimte heb voor zelfzorg, dat er voldoende leven in het leven zit en dat er genoeg plezier gemaakt wordt.

De structuurjunkie brengt een gedisciplineerd deel in mij naar voren, dat al in mijn schooltijd genoot van het plannen in de agenda, vooruitblikken en toekomstdromen waarmaken. Toen ik doorhad dat ik door slim te plannen echt wat kon bereiken, was ik daarin niet meer te stoppen. Liefst nog tien mensen mee voor de kar spannen, want dan konden we echt aan alle ideeën werken en ze omzetten. Een enthousiaste leider is dat in mij, die weinig geduld heeft voor afleiding en kort door de bocht doelgericht stappen wil maken, NU! Gaan met die banaan! roept die dan en is al vertrokken voordat iedereen akkoord kon geven.

Daarmee wordt die vaak genoeg teruggevloten, want als teamspeler met anderen werkt deze niet zo geniaal als die zichzelf vindt.

Best conflicterend al met de Pippi van hiervoor.

Terwijl ik zo luister naar al die stemmen, merk ik dat er nog meer teamleden zijn. Niet iedereen is even aanwezig op hetzelfde moment, maar ze zijn er wel, wachtend op hun beurt om zich te laten horen. Zoals de perfectionist, zo'n trotse tante die helemaal je van het is, die ook nog alles beter weet en zich druk maakt over elk detail. Tegelijkertijd is ze bang iets over het hoofd te zien. "Oh jee, nu ben je aan het schrijven, is dit wel het meest efficiënt? Had je niet nog...? Schrijf je dat nu echt zo? Dat kan echt niet!" om maar een kort inkijkje te geven in wat er gaande is.

Die perfectionist fluistert constant in mijn oor dat het beter kan, dat ik meer tijd moet nemen om foutloos te worden.

Het is de stem die ervoor zorgt dat ik soms blijf hangen in taken, omdat ik wil dat ze perfect zijn, zelfs als dat betekent dat ik eindeloos blijf schaven aan teksten, producten, beschrijvingen—eigenlijk alles wat met woorden te maken heeft. Ze ziet overal verbetering en optimalisering, in mij, in mijn omgeving, maar vooral ook in de hele wereld. Je merkt al: als zij alleen maar aan het woord zou zijn, dan zou er geen nachtje slaap meer in zitten.

En daar komen de benen in het spel. Blijkbaar leeft daar een actieveling, die het liefst hele dagen met bewegen bezig is. Op dit moment krijgt die niet te veel ruimte, en dat creëert uiteraard onrust. Steeds beter lukt het me om er wel gehoor aan te geven. Wel te gaan rennen in de ochtend, want dan is de actieveling gewoon rustig de rest van de dag. Best simpel eigenlijk, en toch zo simpel niet in de realiteit.

Want wat als ik echt gewoon doe waar ik behoefte aan heb?

Dan steekt het brave meisje haar kop op. Die stem in mijn team die vooral bezig is met wat anderen van me denken, te pleasen en voor iedereen te zorgen. Ja, dat is ook een onderdeel van mij. Eentje die zo graag tegen de rest van het team zegt: kom nou, doe maar zoals ik zeg, dan heeft iedereen je lief. Of het nu de kreeft in mij is die dit echt heel fijn vindt om te doen, of het kind dat zo graag gezien wil worden door de ouders (als oudste van vier ben je daar echt mee bezig—heyho naar alle oudsten en hun verantwoordelijkheidsgevoel). Uiteindelijk maakt het niet uit waar het vandaan komt. Zij is er, wil gehoord en gezien worden en dan wel het liefst door mij, de teamleider van dit systeem.

De Samenwerking Tussen de Stemmen

De magie zit hem in de samenwerking. Wanneer ik leer luisteren naar al mijn innerlijke stemmen, in plaats van ze te negeren of tegen elkaar op te zetten, ontstaat er balans. Deze stemmen zijn geen losse flarden, maar een onderdeel van mijn systeem. Ze zitten in mij, ingebakken in mijn manier van denken en reageren. En juist omdat het in mijn systeem zit, kan ik ermee werken in plaats van ertegen te vechten.

Door bewust naar mijn innerlijke team te luisteren en hun krachten te bundelen, ontstaat er rust, helderheid en richting.

Dus ja, soms lijkt het misschien alsof mijn hoofd wil rusten terwijl mijn benen willen rennen, alsof de perfectionist het oneens is met de visionair of Pippi. Maar uiteindelijk, als ik écht luister, ontdek ik dat elke stem zijn plek heeft in het systeem. Ze hoeven elkaar niet tegen te werken, ze kunnen samenwerken. En juist in die samenwerking, in het leren kennen en waarderen van elk teamlid, vind ik de kracht om verder te groeien. Persoonlijk, professioneel en in balans met mezelf.

Ken jij je innerlijk team al? Ik ben al Disney-karakters tegengekomen, karaktersterke dieren, maar ook sterrenbeelden of bekende persoonlijkheden. Zet jezelf geen grenzen maar laat je creativiteit vrije loop. Wie van jouw innerlijke delen heeft bijvoorbeeld net dit artikel gelezen? Hallo jij, leuk om kennis te maken! Wie zit er nog meer in jouw systeem?